Þar sem ég er upptekinn við mikinn lærdóm þessa dagana, eins og gengur jú stundum og gerist, vil ég endilega benda ykkur á hina kraftmiklu síðu, www.youtube.com sem þið vafalaust hafið nú þegar séð oftar en einu sinni og oftar en tvisvar.

Svona tónlistarlega séð eru flottustu myndböndin að mínu mati:

Okgo on treadmills... http://www.youtube.com/watch?v=jWCSGGrU9MA   

Man ekki hvað lagið heitir en myndbandið er virkilega töff.  Allt í einni töku!

Arctic Monkeys - Leave Before the Lights Come on http://www.youtube.com/watch?v=SEukS2YN9B8

Vinsæl hljómsveit með gott lag og flott myndband.  Virkilega gaman að sjá svona myndbandastuttmynd við og við...

Svo er þetta svona líka til (kannski ekki alveg jafn góð gæði í gangi...) http://www.youtube.com/watch?v=SHiVh-pRzFM

Að lokum ber mér að nefna hljómsveitina Chikinki sem gerir eingöngu flott myndbönd:   http://www.youtube.com/watch?v=bNaFCsz2GKQ

Er ekki gaman núna?

Þá er ég klæddur og kominn á ról og byrjaður í Merr.  Ferfalt húrra fyrir mér.  Húrra, húrra, húrra, húrra!

Að lokum býð ég alla velkomna á Árbæjarsafn á morgun og sunnudag.  Það er um að gera að kynna sér gömlu húsin áður en þeim verður lokað yfir veturinn.  Þeim, sem vilja fá leiðsögn um safnið, er bent á að spyrja eftir Larsen...

Þar sem Magni í Rokkstar virðist vera sá eini sem nennir að blogga um þessar mundir er best að gefa honum sem mest næði og minnsta samkeppni um það.  Ég dreg mig því í tímabundið hlé. 

Klapp fyrir Magna í Rokkstar.  Megi hann verða jafn frægur og Björk.

ps. Ég er hress og allt er gott að frétta... 

Vegna ört minnkandi áhuga, jafnt sjálfs míns sem og annarra, á daglegum athöfnum mínum eftir að ég kom hef ég ákveðið að breyta algörlega um stefnu á þessari ,,bloggsíðu´´ minni.  Í tilefni aukinna vinsælda Íslands á ferðamálamarkaðnum sem og auknum áhuga mínum á að aðstoða alla þessa útlendinga sem hafa áhuga á landi og þjóð mun ég koma hér af stað: Ljóðabloggi fyrir útlendinga!

Ég hef enn ekki tekið ákvörðun um hvenær og hvernig ég ætla að klára Argentínubloggið mitt, enda vantar enn mikið upp á, en ég er viss um að einhvern daginn mun ég komast til botns í þeim skrifum.  Hvort það verður birt hér skal þó ósagt látið.  Á meðan óska ég ykkur alls hins bezta, og vona að ykkur verði gagn og gaman af ljóðaarfi íslenzku þjóðarinnar í breyttri mynd, er honum verður varpað yfir þessa síðu.  Góðar stundir og áfram Ísland.

 

 

THE ICELANDIC POETRY BLOG FOR ENGLISH SPEAKERS

Welcome to the Icelandic Poetry Blog for English Speakers, launched here at bloggsnillingsins.tk (The genius’ blog).  Focusing on introducing Icelandic poetry to people unfamiliar with names like Jónas Hallgrímsson, Halldór Laxness or Megas.  We hope this page will come useful to you as a guide to the splendid world of Icelandic poetry, going back to Hávamál, the ancient Viking poems.

 

 

We start off with Jónas Hallgrímsson, one of the most famous poets of all times in Iceland.  He was born on November16th 1807 at Lava, in the Valley of Axes, in the northern part of the island.  He was dearly loved as a poet and his poems are kept close to the nation.  His birthday was chosen as the day of the Icelandic tongue.  He wrote this poem when he was seven years old.

 

 

Trousers, Vest...

Trousers, vest, pants and shoes

usable patched socks,

rags of a hat, but a neck cloth,

the high stocking feet white.

 

 

LA PAGINA DE BLOG SOBRE POEMAS ISLENDESES EN CASTELLANO

Bienvenidos a la página de blog sobre poemas islandeses en castellano, anfitriada aquí en bloggsnillingsins.tk (La pagina de blog del genio).  Tratando de introducir la gente que no conoce nombres como Jónas Hallgrímsson, Halldór Laxness o Megas con poemas y poetas islandeses.  Esperamos que esta página te ayudara como guía en el mundo espectacular de la literatura islandesa, que empezó con Hávamál, los poemas ancianos de los vikingos.

 

 

Empezamos con Jónas Hallgrímsson, uno de los poetas más famosos en la historia de Islandia.  Nació el 16 de Noviembre en 1807 en Lava, en la Valle de las hachas, en la parte norte de la isla.  Fue muy querido como poeta y sus poemas quedan cerca del corazón del pueblo islandés.  Su día de cumpleaños fue elegido como el día nacional de la lengua islandesa.  Este poema escribió cuando tenía siete años.

 

 

Pantalón, chaleco...

Pantalón, chaleco, malla y zapatos

Medias mejoradas usables,

un sombrero roto, pero un pañuelo,

las puntas de las medias blancas.

 

 

Það var stemning í Tucumán í gær eftir sigur Ítala á Þjóðverjum.  Ekki að ástæðulausu.  Fyrst ber náttúrulega að nefna að helmingur bæjarbúa er af ítölsku bergi brotinn, hitt er að Þjóðverjar eru ekki beint vinsælasta fólkið í Argentínu þessa dagana eftir að hafa slegið liðið hans Jose úr leik.  Oftar en einu sinni hefur fólk spurt mig hvort ég sé þýskur og fæstir trúa mér þegar ég neita.  Meira að segja var einn leigubílstjóri við það að keyra mig á einhvern íþróttabar þar sem öll fjölskyldan hans ætlaði að lemja mig, eða eitthvað svoleiðis, daginn eftir leikinn.  Sem betur fer tókst mér að sannfæra hann um að ég væri alls ekki þýskur, heldur þvert á móti Argentínumaður.  Það er nú ekki smámál enda eiga Argentínumenn víst að geta greint meira að segja á milli heimagatna gesta, allt eftir framburði þeirra, og þrátt fyrir ár meðal Tucumanna er vonlaust mál að tala án hreims.  En í þetta skiptið sannfærði ég hann um að ég hati þýska liðið í rauninni mun meira en meðal Argentínumaðurinn.  Það er engin lygi.  “Como odio a los Alemanes” er setning sem ég oft látið út úr mér síðustu vikuna.  Það hefur ekkert að gera með neinn kynþáttahatur en, jújú, þið vitið eflaust sjálf hvernig Þjóðverjarnir eru.  22 menn og sigur í hvert einasta sinn.

            Mér fannst Argentína betri aðilinn gegn heimamönnum á föstudaginn.  Hins vegar var liðið aldrei neitt rosalega líklegt til að skora, ekki fyrr en sjálft markið kom.  Ég horfði á leikinn heima með fjölskyldunni, þremur bekkjarbræðrum og vinum Emi.  Það var hjátrú okkar í mótinu að reyna að endurskapa stemninguna úr leiknum við Serbíu með heimboðum og hefðbundri matargerð.  Það tókst næstum á föstudaginn.  Guð minn almáttugur hvað ég blótaði Pekerman mikið fyrir að skipta Cruz inná undir lokin.  Eftir það fór leikur Argentínu versnandi, heimamenn jöfnuðu og unnu síðan í vító.  Týpískt!  Við vorum 15 mínútum frá því að komast í undanúrslit.  Jæja, eftir fjögur ár komum við aftur. 

            Eftir að úrslitin voru ljós tók við mikil sorg.  Það grét enginn, eða að minnsta kosti mjög fáir, en það ríkti mikill samhugur meðal borgara.  Enginn brosti, fólk blótaði Þjóðverjum, dómaranum og Julio Cruz.  Hið andstæða gerðist í gær.  Ég horfði á leikinn á bensínstöðinni við hliðina á skólanum með strákunum en gekk heim eftir venjulegan leiktíma.  Það var enginn stuðningsmaður Þýskalands sjáanlegur, ekki frekar en alla síðustu viku.  Sá framlenginguna með papá.  Við öskruðum af gleði þegar Ítalía skoraði.  Ég er ekki að ýkja, við öskruðum.  Del Piero kláraði síðan leikinn með gullfallegu marki og Ítalía er komin í úrslit.  Auðvitað verður haldið með þeim, enda er maður umkringdur ítölskum ríkisborgurum í fjölskyldunni. 

            Á sama tíma og 11 Ítalir fögnuðu á vellinum, syrgðu 70.000 þýskar sálir.  Ég get rétt ímyndað mér hversu sárt það hlýtur að vera fyrir þá að tapa undanúrslitunum á HM á 120. mínútu, og það í mótinu sem að allir voru búnir að spá þeim sigri í.  En mér er sama.  Myndirnar af grátandi fólkinu í þýsku landsliðstreyjunum hreyfðu ekkert við mér.  Gott á þá!  Ég biðst að sjálfsögðu innilega fyrirgefningar á því að særa þá Þjóðverja sem lesa þennan texta en svona líður mér innanbrjósts.  Hreinskilni í botn.

            Seinni undanúrslitin eru á milli Portúgal og Frakklands.  Með tapi heimamanna er ljóst að úrslitaleikurinn verður mun áhugaverðari en leikurinn um 3. sætið.  Ég veit ekki alveg hverjum á að spá vinni, en verð ánægður á meðan Þýskaland heldur áfram að tapa.  Svona er að gleðjast yfir óvelgengni annarra.  Hrottalegar kveðjur úr suðri.  

 

Allt í þessum heimi er breytingum háð.  Auðvitað er argentínska liðið á HM ekkert undanskilið þeirri einföldu reglu.  Maxi Rodriguez er lifandi sönnun þess.  Fyrir mótið var lítið sem ekkert talað um hann sem byrjunarliðsmann, hvað þá stjörnu liðsins.  Í dag er annað uppi á teningnum.  Hann er markahæstur Argentínumanna og var hetjan á móti Mexíkó, eftir glæsimarkið í framlengingunni.  Eftir leikinn var hann beðinn um að tala við blaðamenn, en það var í fyrsta skiptið sem einhver hefur verið tekinn fram yfir Messi eða Roman þegar kemur að blaðamönnum.  Brosandi sagðist hann bera fullt traust til félaga sinna og sagðist vera reiðubúinn að leggja sitt af mörkum til að senda þýska liðið, ja, ekki beint senda þá neitt, meira svona skilja þá eftir í mótinu.

            Auðvitað þarf að byrja á byrjuninni.  Á miðvikudaginn lék liðið við Holland.  Ég verð að játa að mér leist ekki beint vel á blikuna fyrir leik.  Óttaðist fyrirfram að liðið myndi tapa vegna lítils mikilvægis leiksins.  En eftir erfiðar upphafsmínútur tók liðið að sækja á Hollendingana.  Og komst nálægt.  Stöngin bjargaði þeim appelsínugulu, en Tevez átti síðasta færið í leiknum.  Gríðarlega sárt að sjá ekki boltann í netinu, en 0-0 heldur ekki ósanngjörn niðurstaða.  Hefði samt verið til í eins og eitt-tvö mörk.

            Hálftíma eftir leik var ég kominn niður á rútustöð, þaðan sem við skiptinemarnir í Tucumán vorum send til Buenos Aires.  Á lítilli eyju fyrir utan bæinn Tigre eyddum við helginni í undirbúningsbúðum fyrir heimförina.  Það var merkilegt að sjá hvernig hinir krakkarnir í landinu hafa notið tímans.  Merkilega margir sem hvorki kunnu Spánsku né áttu samskipti við hina.  Það fer varla á milli mála að AFS í Tucumán heldur mun betur á sínum spilum heldur en hinar deildirnar í landinu.  AFS í Buenos Aires var algjör hörmung.  Þau buðu okkur upp á skólagistingu af verstu gerð, það var gjörsamlega ólíft á klósettinu og átta manna herbergin voru ekki einu sinni búin lágmarks hitingu.  Á sama tíma voru aðrar búðir haldnar hér, þar sem krakkarnir nutu þjónustu fjögurra stjörnu hótels í hjarta miðbæjarins.  Gaman.  Sem betur fer vorum við þó ekkert að spæla okkur of mikið, heldur reyndum að gera það besta úr stöðunni.  Það gekk, nokkurn veginn.

            Það lá við að mér yrði slátrað þegar ég lagði til að við færum af eyjunni til að horfa á Argentínuleikinn í alvöru sjónvarpi.  Dagskránni yrði sko ekki breytt fyrir einn fótboltaleik.  Reyndar áttum við að fara í kanóferð á meðan leiknum stóð en það er ekki hægt að leigja kanó á meðan allir eru að horfa á liðið spila.  Þökk sé Guði sáum við leikinn í ágætis gæðum í litla, ótrausta sjónvarpinu á eyjunni, sem fram að leiknum hafði skipt á milli myndar og snjókomu eins og Rússland um þingmenn.  Þannig séð hafði ég meiri áhyggjur af því að sjá leikinn en af úrslitunum.  Allt þar til leikmennirnir gengu inn á völlinn í Leipzig, hlustuðu á þjóðsöngvana, tókust í hendur og byrjuðu að spila.   

            Og Argentínumenn fengu að líða kvalir.  Strax í byrjun komust Aztekarnir yfir, verðskuldað eftir glæsilega byrjun þeirra.  Sem betur fer var hinn mexíkanski Adam ekki lengi í Paradís.  Sjálfsmark eftir fimm mínútna forustu jafnaði leikinn.  Eftir það var argentínska liðið betra í leiknum en tókst ekki að klára færin sín.  Verst var að sjá fullkomlega löglegt mark hirt af Messi á 90. mínútu, í þriðja sinn á mótinu sem mark hefur verið tekið af liðinu.  Dómarinn hjálpaði okkur síðan með að sleppa Heinze við rautt spjald eftir varnamistök leikmannsins frá Entre Rios.  Ýmsir bölvuðu liðinu eftir venjulegan leiktíma.  Fannst að liðið hefði átt að geta betur.  En það skipti engu máli.  Í framlengingunni var bara eitt lið á vellinum.  Sorín gaf boltann á Maxi, sem lagði boltann glæsilega fyrir sig og sendi síðan tuðruna í hornið eins og í dýrustu auglýsingu.  Argentina: Impossible Is Nothing!

            Dómarinn flautaði leikinn af og við tók ákafur fögnuður.  Einhver 15 þúsund manna fólksfjöldi við El Obelisco, á umferðareyju í miðri breiðustu breiðgötu heims, 9 de Julio, að sjálfsögðu í Buenos Aires.  Allt í kringum okkur í búðunum tóku að berast flugeldadrunur og fagnaðarköll.  Argentína var tekin að fagna á ný.  Maxi tók stöðu Messi og Roman í framlínu vinsælustu leikmannanna og verður þar áfram vafalaust til föstudags.  Hvað gerist þá?  Í guðanna bænum, ég vil ekki einu sinni tala um það af æsingi.

            Eitt er víst.  HM er allra.  Frá fáfróðasta Bandaríkjamanni til brasilíska sérfræðingsins, sameinar þetta mót heiminn eins og ekkert annað.  Það er boðið upp á tilfinningar, tilfinningar sem allur heimurinn deilir – gleði, óþreyju, reiði eða einfaldlega innilegri sorg.  Þegar ég labbaði framhjá bensínstöðinni við hliðina á skólanum mínum eftir tíma í gær, stuttu eftir að leik Spánar og Frakklands lauk, sá ég fullorðinn mann skæla eins og lítið smábarn.  Hann gat ekki falið tárin, þvert á móti virtist sem hann vildi koma út gremju sinni eins og hratt og mögulegt er.  Hans bíða nefnilega fjögur ár í viðbót í bið eftir öðru tækifæri.  Fjögur löng ár.  Guð minn almáttugur, hvað ég vona innilega að við þurfum að ekki að bíða eins og hann. 

Í dag sýndi argentínska liðið að þeir ætla sér ekki að fara heim án þess að setja sitt mark á keppnina. Veðbankarnir í Tucumán höfðu ekki breytt stuðlunum mikið fyrir leikinn, öfugt við fyrsta leikinn þegar Fílabeinsströndin tók stökk framávið í áliti Argentínumanna síðustu dagana fyrir leik. Samt var enginn of bjartsýnn fyrir leikinn, þeir alla hressustu spáðu 2-3 marka sigri. Skólinn bauð upp á leikinn á risaskjá, reyndar eins og allir skólar borgarinnar, enda spilað tíu að morgni að staðartíma.  Við fengum frí frá klukkan níu til að búa okkur vel undir leikinn. Sala á munum tengdum liðinu, fánum og lúðrum hafði stóraukist frá sigrinum gegn Afríkönunum og annar hver maður var búinn ljósbláu og hvítu. Eitthvað bilaði í kerfinu í skólanum stuttu fyrir leik og góð ráð dýr. Sem betur fer bý ég nálægt og bauð nokkrum strákum að sjá leikinn með okkur. Enginn vissi vel við hverju átti að búast. Nokkrir meira að segja búnir að veðja á Serbíu. Liðin gengu inná og hlustuðu á þjóðsöngvana. Enginn söng samt með. Serbar sungu ekki, því lagið sem var spilað er þjóðsöngur gömlu Júgóslavíu og við sungum ekki undir þjóðsöng Argentínu enda var bara spilaður inngangurinn á laginu, sem er ekki sunginn.

 Svo byrjaði leikurinn. Argentínumenn byrjuðu vel. Eftir glæsilega sendingu frá Saviola skoraði Maxi Rodriguez, Maxi af öllum mönnum! Eftir einhverjar tuttugu mínútur kom svo markið sem öll Argentína hafði beðið eftir. Magnað samspil milli alls liðsins, Cambiasso gaf á Crespo, fékk hann aftur og kláraði. GOOOOOOOOLAAAAAAAAZOOOO! Þvílík snilld og án nokkurs efa mark mótsins! Það er gaman að segja frá því að Cambiasso hafði komið inn á örfáum mínútum áður, en eftirnafnið Cambiasso má nokkurn veginn þíða yfir á íslensku sem “Ofurskipting”. Nokkrum mínútum síðan sýndi Saviola að hann er ekki jafn vaxinn hæð og kröftum þegar hann sendi einn Serbann í grasið, rak boltann fyrir, átti skot sem barst út í teig og Maxi kláraði færið. Þarna var orðið mjög gaman í litla eldhúsinu í San Juan 141. Liðið nánast að klára riðilinn og Maxi Rodriguez orðinn markahæstur! Áður en hálfleikurinn var úti skoraði Crespo fullgilt mark, sem dómarinn dæmdi af vegna rangstöðu og gaf Crespo gult. Staðan var þó engu verri fyrir það. 3-0 í hálfleik.

 Í hálfleik hringdi Halli í mig frá Hollandi. Hann var í partýi hjá serbneskum vini sem var víst eitthvað ósáttur við hálfleikstölurnar. Skrýtið.

 Seinni hálfleikurinn bauð upp á svipaðan leik frá Argentínu og fyrir viku. Sendingar til baka, út á kant og aftur yfir. Leiðinlegt að sjá hvað það var lítið líf í sumum. Roman tókst held ég einu sinni að gefa boltann fram í öllum seinni hálfleik. Lífið komst þó aftur í liðið þegar Saviola var tekinn útaf og Tevez og Messi komu inn á. Carlitos Tevez var fyrir nokkrum árum talinn efnilegasti leikmaður í heimi, kallaður hinn nýi Maradona og seldur til Brasilíu fyrir metfé frá Boca. Eina metið sem hann á í dag er að vera ljótasti leikmaður heims, auk þess sem hann á fína möguleika á sigri á Ólympíuleikum fatlaðra ef hann tekur þátt. Hann er nefnilega lúmskt góður, mongólítinn... Í hvert einasta skipti sem hann fékk boltann í leiknum reyndi hann að gera sjálfan sig að hetju liðsins, eitthvað sem vantaði svo sannarlega þangað til hann kom inn. Lio Messi var ekki talinn eiga möguleika á að spila í dag, sagður meiddur. Ég held því að hvert einasta hús í Argentínu hafi hreinlega sprungið úr fögnuði þegar hann kom inn, enda án nokkurs efa vinsælasti leikmaður liðsins. Hann hefur leikið í nánast hverri einustu auglýsingu sem gerð hefur verið fyrir mótið, rætt við ótal blaðamenn hvern einasta dag í Þýskalandi og sýnt magnaða boltameðferð á æfingum liðsins meðan hinir leikmennirnir eru að teygja. Auðvitað er hann sagður hinn nýi Maradona.

 Messi sýndi það síðan að fólk var ekki að bíða eftir falsspámanni. Hann tók sprett upp kantinn, gaf fyrir, og Crespo skoraði. Stuttu síðar skoraði Carlitos markið sem hann var búinn að bíða allan leikinn eftir að skora. Sólaði tvo og lagði boltann fallega í netið. Þegar hér var komið við sögu var leikurinn farinn að minna óhugnalega mikið á veislu. Ekkert mál, fína veislu með fernet og cumbia! Messi skoraði síðan síðasta markið eftir magnaðan undirbúning frá félögum sínum sem hefðu örugglega getað sigrað fimm, sex leiki í dag hefði þeim verið boðið upp á það. Dómarinn flautaði til leiksloka og stærsta sigri mótsins hingað til hafði verið landað. 6-0. Það sem meira er, liðið spilaði glimrandi fótbolta og hvert markið var öðru glæsilegra.

 Með leiknum í dag jafnaði liðið gamalt met frá 1978 þegar það vann Perú í undanúrslitum með sömu markatölu. Þá varð liðið meistari, hvað gerist í ár?

 Eftir leikinn var haldið beinustu leið niður á torg, þar sem öll borgin sameinaðist í sigurvímu, samkomu sem stóð yfir í meira en klukkustund fyrir framan ráðhús borgarinnar og fögnuði sem ætti að veita okkur orku langt fram í næstu viku. Ég hef aldrei fagnað jafn mikið úrslitum í öðrum leik í riðlakeppni HM. Ég vona bara að næstu tveir leikir verði ekki verri. 

 Að lokum læt ég ykkur eftir stríðsöskur dagsins: Texta sem var sunginn þar sem ekki var hægt að syngja þjóðsönginn...

 

 

“Brasileiro, brasileiro.

Que caliente se te ve.

¡Maradona es más grande,

es más grande que Pelé!”  

 

 

Góðar stundir. 

Alltaf hafði mig langað til að lifa HM stemninguna í einu landi sem tæki þátt.  Í Argentínu rættist þessi ósk, og ofan á það virðist Argentína líka hafa raunhæfa möguleika á að vinna mótið.  Okkur var gefið frí í skólanum á föstudaginn til að horfa á opnunarathöfnina.  Það voru skiptar skoðanir um athöfnina sjálfa, en allir voru sammála um að fyrsti leikurinn hafi verið góður.  Reyndar vakti það athygli mína að í beinni útsendingu var í tíma og ótíma skipt yfir á myndir af argentínska liðinu, sem á meðan leiknum stóð ferðaðist frá Nurnberg til Hamborgar – eins og rútuferðin væri jafnvel enn áhugaverðari heldur en leikurinn.  Föstudeginum lauk með leiðinlegasta leiknum hingað til á mótinu, en Suður Amerískum sigri sem gladdi marga.

            Á laugardaginn var síðan komið að stóru stundinni.  Eftir hádegismat klæddu sig allir í ljósblátt og hvítt, stilltu saman strengi sína og gerðu sig tilbúna fyrir níutíu mínútna þrekraun.  Við horfðum á leikinn hjá vinafjölskyldu vopnuð landsliðtreyjum, fánum og veifum.  Á leiðinni tók ég eftir að allur miðbærinn var annaðhvort á hraðleið heim eða á bar til að horfa á leikinn.  Þegar vantaði tíu mínútur í fjögur að staðartíma var enginn lengur sjáanlegur utandyra.  Eurovisionstemning.

            Leikurinn fór eins og hann fór.  Fyrri hálfleikurinn gladdi.  Argentínumenn spiluðu vel.  Hástökk Crespos og glæsimark Saviola komu okkur yfir.  Í hálfleik leið mér eins og við gætum sett fjögur-fimm mörk á Fílabeinsströndina.  Eftir klukkutímaleik kom svo að stóru stundinni.  Rodrigo Palacio (sóknarmaður Boca Jrs.) kom inná.  Hann var manna síðastur í landsliðshópinn en þökk sé þrennu í hans fyrsta landsleik í argentínsku treyjunni, á móti undir 20 ára landsliðinu, fékk hann forgang, bæði yfir Tevez og Messi.  Eftir það byrjaði liðið síðan á þeim asnaskap að spila varnarleik.  Það kostaði okkur næstum sigurinn.  Síðasta hálftímann í leiknum var engum í húsinu rótt.  Loks var flautað til leiksloka og fyrstu stiginn í hús.  Þökk sé Pato Abbondanzieri (Markmanni Boca Jrs.), Ayala (Borið fram Asjala) og Saviola unnum við.  Þetta var þó alls ekki auðveldur leikur og ekki sannfærandi, síst í seinni hálfleik.  Það skipti þó engu máli, eftir leikinn hélt fólk út á götur til að fagna sigrinum og skemmta sér.  Þorláksmessustemning.

            Eftir laugardaginn hefur mótið að sjálfsögðu haldið áfram, og það er spenna fyrir nánast hverjum einasta leik.  Ekki að ástæðulausu sem Argentínumenn segjast vera mestu fótboltafíklar heims, en ég var löngu kominn með það á hreint.  Þrátt fyrir að það sé erfitt að fylgjast með öllum leikjunum vegna skólans er búið að stilla upp sjónvörpum á ólíklegustu stöðum og ég er að minnsta kosti búinn að sjá eitthvað úr öllum leikjunum.  Að mínu mati hefur mótið verið gott hingað til, þó kannski vanti svolítið fleiri mörk.  Ég hef að minnsta kosti upplifað jafn margt í kringum HM eins og núna, og hver einasti dagur bíður upp á nýjar minningar, minningar sem munu endast.

            Að öðrum leikjum mótsins ólöstuðum hefur skemmtilegasti leikurinn hingað til, fyrir utan Argentínuleikinn, verið Króatía-Brasilía í gær.  Það er nefnilega þannig að í skólanum eru staddir 30 nemar frá Santa Catalina í Brasilíu í heimsókn og í gær var gefið frí til að horfa á leikinn.  Nemarnir fóru ásamt kennurum úr skólanum á stærsta fótboltabarinn í Tucumán, Locos Por Fútbol (Brjálaðir í fótbolta), sem er einmitt í næstu götu við skólann.  Fyrir tveimur árum keypti ég mér króatísku landsliðstreyjuna þegar ég fór þangað í sumarfrí og í gær klæddist ég henni, til stuðnings Argentínu, sem tekur allt fram yfir Brasilíu á HM, nema England.  Í seinni hálfleik heimsótti ég krakkana á barnum, við mikinn hávaða og læti.  Ég var ekki alveg viss hvort þau myndu fagna mér eða misþyrma þegar ég kom inn, en þau tóku þessu bara vel og við skemmtum okkur konunglega horfandi á leikinn.  Brassarnir lögðu enga sérstaka áherslu á að hafa þögn meðan á leiknum stóð, en slógu sambataktinn og studdu sína menn af miklum dug.  Í dag var síðan þessi glæsilega mynd af mér í dagblaðinu, í treyjunni með nokkrum “garotinhum”.

            Við tekur leikur á móti Serbíu, á föstudaginn.  Það er gríðarlega mikilvægt að ná í þrjú stig, en strákarnir hans Jose hafa það sem þarf.  Hver veit?, kannski verða leikir Argentínu í mótinu sjö...

01.06.2006                     14:15

SVEFNHERBERGI.  VETUR.  MEGAS.

Þá er fyrir löngu kominn tími á að telja upp þau ótalmörgu viðfangsefni sem ég hef skemmt mér við síðustu vikurnar.  Evrópsku skiptinemarnir (eða þeir sem höfðu áhuga) í Tucumán hittust til að horfa á Eurovision.  Ég kenndi að sjálfsögðu í brjósti um Silvíu, en ekki samt jafn mikið og um Caro, þýsku stelpuna í teitinu, en þýska atriðið var víst í verri kantinum þetta árið.  Sniðugt að Finnar skyldu vinna með öðruvísi atriði, þótt ég hafi veðjað á Úkraínu.

            AFS hélt uppskeruhátíð daginn eftir Eurovision.  Ég var búinn að undirbúa heilu bakkana af pönnukökum fyrir allt fólkið.  Allir skiptinemarnir mættu með fjölskyldum sínum, sjálfboðaliðarnir mættu að sjálfsögðu líka, sem og skiptinemar og fjölskyldur liðinna ára og loks voru mættir blaðamenn til að taka viðtal við hópinn fyrir HM.  Ég var beðinn um mitt álit á liðunum á HM, sem atvinnuknattspyrnumaður frá Evrópu.  Maður er víst farinn að kenna Argentínska lýðnum allt um fótbolta.  Teitið stóð yfir frá hádegi til sex í eftirmiðdaginn.  Ég fékk verðlaun fyrir að vera sá nemandi sem hefur staðið sig best í skólanum.  Ekki það að verðlaunin skipti mig máli.  Ég var fyrir löngu búinn að auglýsa andstöðu mína við að veita skiptinemunum verðlaun.  Hvert einasta skiptinám er frábrugðið öðrum.  Það er ekki hægt að bera tvo skiptinema saman og verðlauna annan en hinn ekki.  Ég þakkaði nú samt fyrir mig.  Það sannaði sig síðan að verðlaunin vöktu upp mikið rifrildi innan samtakanna í Tucumán.  Ekki meira um það hér.

            Ég fékk einkunnaspjaldið mitt í skólanum um daginn.  Það lítur svona út:

Efnafræði 10     Spænska 8          Stærðfræði 10         Rauntímavandamál9 

Íþróttir 9            Rökfræði 7         Hljómsveit 8           Tónmennt 10

Franska 7          Sálfræði 9           Tækniteikning 8      Eðlisfræði 8

                                                                                                 Umsögn:  Mjög gott...

Það er víst ekki hægt að kvarta yfir svona frammistöðu.  Ekki hjá skiptinema sem er eingöngu að nema sér til gamans, því ekki nýtast mér einkunnirnar heima.  Og það í erfiðasta skóla borgarinnar.  Jahérna hér!

            Þann 25. maí var fyrstu argentínsku ríkisstjórnarinnar minnst.  Það er dagssetning á við 1. desember fyrir okkur.  Í tilefni dagsins var að sjálfsögðu frí á öllum stöðum og mér var gefið barmmerki til að bera.  Ég komst seinna af því að barmmerkið ber ekki fána Argentínu heldur Nicaragua.  Leiðinlegt það.  Til að reyna að útskýra fyrir mér hvað gerðist 25. maí fór mamá með mig á athöfn í svissneska skólanum (Colegio Suizo), sem er skólinn hennar Giuli.  Ég get nú ekki sagt að ég sé kominn með þýðingu hátíðahaldanna á hreint, en skil þó mun betur tilgangsleysi þess að fá fimm ára börn til að útskýra mannkynssöguna.  Ég er líka farinn að syngja vel með í þjóðsöngnum (sem er 5-6 mínútur að lengd), þrátt fyrir að hafa aldrei lagt það á mig að læra hann eitthvað sérstaklega.  Hann verður kominn á hreint fyrir leikinn á móti Fílabeinsströndinni sem er þann 10. júlí klukkan 19:00 að íslenskum tíma, á Sýn.  Skyldáhorf fyrir allt hugsandi mannfólk.

            Annars er spennan fyrir HM að fara með Argentínumenn.  Allan liðlangan daginn er sýnt frá æfingabúðum liðsins, milli þess sem sýnt frá leikjum liðsins í gegnum tíðina, allt aftur til 1930.  Liðið byggði upp sjálfstraustið með að vinna undir 20 ára landsliðið 4-0 og Angóla, sem er líka á HM 2-0.  Sigurinn hefði samt átt að vera mun stærri.  Við áttum að vera í skólanum á meðan leiknum stóð, en það er víst til lítils að halda tíma á meðan Argentína er að spila þannig að við fengum frí til að horfa á leikinn.

            Í dag var var heldur ekki kennt.  Um var að kenna verkfalli strætisvagnabílstjóra, en stór hluti nemanda og kennara þarf á strætisvagnasamgöngum að halda til að komast leiðar sinnar.  Við bræðurnir þurftum reyndar að mæta þar sem við búum aðeins 6 húsalengjum frá skólanum, en við vorum tveir úr bekknum mínum sem mættum.  Við enduðum því með kennaranum á kaffihúsinu/bensínstöðinni við hliðina á skólanum.  Ósköp notalegt.  Ég var kominn aftur heim fyrir 9.  Fyndið að hugsa að hefði svona verkfall verið haldið á Íslandi hefði kennsla væntanlega haldið áfram án vandræða.  Það er orðið kalt í Tucumán.  Vetur.  Í dag eru um 15 gráður úti.  Mér er farið að finnast það kalt.  Það er líka farið að styttast í að ég komi heim.  Sorglegt hvernig tíminn hefur flogið frá manni.  Maður er farinn að undirbúa hlutina sem maður þarf að pakka niður eða senda á undan sér.  Eins og er langar mig þó ekki neitt til að fara heim og væri til í að búa að minnsta kosti í annað ár í viðbót í Tucumán.  En svona er lífið, rússíbani sem er hraðari en manni finnst þægilegt og flytur þig frá einum stað á annan áður en þú gefur þér tíma til að taka eftir landslaginu.  Það besta sem maður getur gert er að læra eitthvað á leiðinni.

http://www.economist.com/finance/displaystory.cfm?story_id=6972477

Og spurningarnar sem koma fyrst upp í hugann tegar madur les tetta eru náttúrulega: Af hverju í heiminum er til Big mac vísitala?  Hefur einhver áhuga á tví hvad Big mac kostar á Kosta Ríka?  Er verid ad raena miklum peningum frá hjálparstofnunum í rannsóknir á Big mac vísitolunni? 

Jaeja, vid vitum tá ad minnsta kosti ad ég graedi fúlgu fjár á tví ad fara á McDonalds á 25 de mayo...  Mmmm... Madur er bara ordinn svangur!

Hugleiðingar eftir innrás skrímslanna

(Það var í þann mund sem finnsku skrímslin voru að gera sig tilbúin til að taka við verðlaununum.  Í þann mund sem Ísland varð eina landið af norðurlöndunum sem enn hefur ekki unnið.  Í þann mund sem ljótustu menn Evrópu voru líka orðnir sigurvegarar.
Það var í þann mund, sem ég hugsaði...  ,,Shit, hvað hefði gerst hefði Botnleðja tekið þátt fyrir þremur árum?")

H.K.Þ.Borgetto

15.05.2006                                              15:31

SVEFNHERBERGI.  SIESTA.  TANGÓ.

Ég svaf varla nokkuð í síðustu viku.  Þá var vika skólans, eða “la semana del colegio”.  Nemendur skólans buðu sjálfum sér og öðrum upp á taumlausa skemmtun frá morgni til kvölds.  Úrvalslið skólans kepptu í hinum ýmsu íþróttagreinum við aðra skóla, listamenn skólans létu ljós sitt skína og síðan var dansað fram á rauða nótt. 

            Þessir þemadagar hófust á föstudaginn fyrir síðustu helgi, er haldið var upp á afmæli skólans með kvöldverði og leiksýningu.  Á mánudaginn hófst síðan vikan formlega með kynningu á starfseminni innan skólans út vikuna.  Á þriðjudaginn var skellt í danskennslu og ærlega teknósamkomu.  Á miðvikudaginn var síðan önnur tveggja busavígslna skólans haldin þar sem mér var illa misþyrmt.  Á fimmtudaginn var “satíran” (árlegt skaup skólans – ekki ósvipað áramótaskaupinu) haldin.  Á föstudaginn var haldin gríðarstór veisla með allhrikalegu dansiballi.  Laugardagsballið var ekki haldið vegna ósamkomulags um löggæslu, en eftir hið hræðilega slys á diskótekinu Republica Cromañon fyrir tveimur árum hafa reglurnar um dansiböll verið hertar harkalega (þrátt fyrir að fyrst núna sé verið að herða lögin).

            Þar sem ég er nú búinn að segja ykkur formlega hvað fór fram á vikunni, er kominn tími til að segja í gegnum hvað við gengum þessa daga.  Mánudagurinn var fyrsti dagurinn á minni ævi af þessari margumtalaði viku.  Ég vissi ekki alveg við hverju var að búast, en dagurinn var ekki það flókinn.  Fyrir hádegi var nokkurn veginn alltaf sama dagskráin, klukkan hálfátta var fánahylling og síðan boðið í mate og tortillur.  Eftir það reyndi hver árgangur um sig að safna sem mestum pening með ýmsri fjáröflunarstarfsemi og misjöfnum árangri.  Kynningin var leiksýning sett upp af fimmta ári, og ég skemmti mér bara sæmilega...

            Á þriðjudaginn hóf ég þátttöku mína í sápuóperu skólans, leikriti sem gekk fyrir fullum sal áhorfenda fyrir hádegi út vikuna.  Sápuóperan þetta árið bar nafnið “Adivina quien” (Gettu hver) og fjallaði um fjölskylduharmleik sem spannst í kringum morð á aldraðri konu.  Mér er sagt að sápuóperan þetta árið hafi verið með þeim bestu í sögu skólans, hvorki meira né minna!  Eftir teknótónlistina um kvöldið lifði ég án nokkurs vafa mest spennandi stund allrar minnar dvalar í Argentínu.  Ég gerðist sekur um að brjóta landslög, stefndi dvöl minni í hættu og átti jafnvel á hættu með að verða sendur í fangelsi (þó ég sé ekki alveg viss með það síðasta).  Við skulum segja að ég hafi ekki sofið mikið þá nótt.  Sagan af þessu atviki verður þó að bíða betri tíma.

            Á miðvikudaginn var komið að okkur sjöttubekkingum að sýna leiksýningu fyrir busavígsluna fyrir fullu húsi (800-900 manns) og vígja síðan nýju strákana með tilheyrandi öskrum, málningu og stuttum klippingum.  Ég var busaður með hinum pollunum.  Til að gefa ykkur vísbendingu um hvernig ég endaði þá þurfti að raka mig á núllinu og ég er enn ekki búinn að ná allri málningunni af líkamanum.  Maður er því aftur orðinn sköllóttur eftir að hafa borið um tíma fagurlega málaðan rauðan en gaddharðan lokk á miðjum hausnum.  En hvað gerir maður ekki til að vera tekinn inn í hinn stolta hóp “gymnasista”.  Mér hefur reyndar lengi liðið eins og meðlimi í þeim fagra flokki, en nú er það orðið opinbert.

            Á fimmtudaginn var komið af “satírunni”.  Hinu langfyndasta af öllum leikritunum sem voru sett upp í vikunni.  Ég var þar í eldlínunni eins og fyrri daginn, lék sjálfan mig og sá um tónlistina í verkinu, sem var yfir klukkustund á lengd.  Dómarnir voru vægast sagt frábærir.  Fólk er að tala um að skaupið hafi sjaldan verið betra í sögu skólans, og það er eitt mesta hrós sem hægt er að veita leikriti af þessari tegund. 

            Á föstudaginn voru gangar skólans lagðir undir dansóðum skríl, sem dansaði og skekti sig í takt við árennilega cumbiatónlistina.  Skólinn fagnaði sigri í fótboltamóti vikunnar, þrátt fyrir að stuðningsmenn liðsins hafi verið mun rólegri en hina daga vikunnar, þegar lögreglan þurfti síendurtekið að koma í veg fyrir slagsmál milli skóla.  Föstudagskvöldið var svo sannarlega magnað og ég varð ástfanginn tvisvar eða þrisvar, þótt ég hafi ekki hugmynd um af hverjum.  Þyrfti helst að komast að því áður en langt um líður.

            Ég sé fram á rosalegt Eurovisionpartý í Argentínu á laugardaginn.  Það er bara að vona að Silvía komi sér í gegn þannig að það verði hægt að styðja vel við bakið á snjátunni þeirri í þessari blóðugu keppni við löndin sem eru okkar verstu óvinir, allt þangað til kemur að stigagjöfinni.  Vamos Islandia! 

06.05.2006                                18:20

BÓKASAFNIÐ.  SKÝJAÐ.  HJALTALÍN.

Ég hef kannski ekki verið duglegasti bloggarinn í heiminum síðustu vikurnar, en dagbókafærslur hafa heldur ekki beint verið efstar á verkefnalistanum um þessar mundir.  Til dæmis hef ég verið að vinna baki brotnu ásamt bekkjarbræðrunum, og reyndar öllum í skólanum, við að setja upp ,,viku” Gymnasium, einskonar þemadaga sem munu bjóða upp á alls konar dægrarstyttingu á daginn og villtar skemmtanir á kvöldin.  Undirbúningsvinnan hefur svo sannarlega tekið á, jafnt andlega sem líkamlega.  Segjum ekki meira. 

            Setningarathöfn vikunnar var afmælisveisla skólans, sem haldin var í gær.  Þá borðuðu allir í skólanum saman, nutu skemmtana sem fjórða ár (ég er á því sjötta) buðu upp á, og dönsuðu fram á svartnætti.  Mér líst rosalega vel á komandi viku, jafnvel þó enn vanti upp á leyfi héðan og þaðan fyrir sumum atriðunum. 

            Ég hef ekki sett inn myndir á síðuna lengi vel, og því er um að kenna að af mér var rænt usb-snúrunni minni, sem ég þarf til að setja myndirnar inn á tölvuna.  Ég þarf að fara að kaupa mér nýja snúru.  Annars er ég byrjaður að læra dansa.  Tangó og folklore.  Því má búast við alls kostar gríðarstóru tangóballi þegar ég sný aftur.  Þá verður sko stuð!

            Einnig er ég búinn að ná mér í þessar fínu einkunnir í skólanum.  8 í eðlisfræði og 10 í stærðfræði, tónlist og efnafræði.  Alltaf gaman að fá 10, þrisvar sinnum á dag (eins og kom fyrir á þriðjudag) er hins vegar ekkert verra.

            Hér er fyrir löngu allt farið að snúast um HM í fótbolta.  Hinar ólíklegustu sjónvarpsstöðvar eru farnar að sýna heimildarmyndir um Þýskaland heilu dagana, fólki er lofað öðru sjónvarpstæki í viðbót við það sem auglýst er ef Argentína vinnur mótið og kennurum í skólum landsins hefur verið skipað að tengja mótið við kennsluna í næsta mánuði.  Þetta gætu orðið hinar merkilegustu stundir...  Kannski verður okkur kennt um steranotkun í efnafræði, um auglýsingar í kringum mótið í hagfræði og um stuðningsköll í tónlistartímum.  Hver veit?

            Að lokum vil ég, að gefnu tilefni, benda á að ég er algjörlega á móti hinu nýja kommentakerfi hér á síðunni, sem leyfir manni ALDREI að bæta við athugasemd.  Þetta er af hinu illa...

            Kveðjur frá Argentínu.

19.04.2006                      15:40

BORÐSTOFAN.  SKYRTA.  BJÖRGVIN HALLDÓRSSON.

Ég fékk lítið páskaegg í ár.  Og það var ekki mjög gott á bragðið.  Ekki beint eins og frá Nóa Siríus.  En mér er alveg sama.  Alveg satt!  Páskunum í Argentínu eyddi ég í Cordoba, með fjölskyldunni.  Cordoba er stærsta borgin í Argentínu utan sýslumarka Buenos Aires og telur um 2 milljónir íbúa.  Sýslan og íbúarnir eru þekktir fyrir sérlyndi, markaðssetningu á öllu mögulegu (til dæmis held ég að við höfum keyrt fram hjá einum 200 söfnum sem geymdu alls kyns mismerkilega muni (meira um það seinna)) og að kvenstofninn á að þykja af fegurra taginu.  Ég get víst tekið undir allt þetta...

            Þrátt fyrir mikla þýðingu páskanna í Argentínu, sem er að sjálfsögðu strangkaþólskt land, var páskafríið stutt eða frá fimmtudegi til sunnudags.  Við keyrðum suður á fimmtudeginum, eina sex tíma, sem er ekkert það langt.  Hótelið var tveggja stjörnu, það besta sem önnur tveggja fjölskyldnanna í ferðinni átti möguleika á að njóta vegna fjármála.  Annars var það nú ekkert slæmt, það versta var að lyfturnar voru sífellt að bila og veggfóðrið hélst ekki á veggjunum.  Mér fannst líka merkilegt að sjá hóruhúsið við hliðina á hótelinu.  Í ferðinni skoðuðum við Cordobaborg vel, en skelltum okkur einnig til bæja á borð við Belgrano (sem er nasistanýlenda í hjarta Suður Ameríku), Carlos Paz (sem er ein partýhöfuðborga Argentínu) og Altagracia (sem var byggð af jesúítum).  Söfn eru líka á hverju strái í Cordoba.  Sem dæmi um söfn sem við sáum eða keyrðum fram hjá má nefna:  Chesafnið (Tileinkað Che Guevara sem var einmitt frá Cordoba), skranminjasafnið, stóra traktorasafnið, folkloresafnið og uppáhaldið mitt, fótboltastuðningsmannasafnið (sem reyndist geyma ýmsa mjög merkilega hluti, leikskrár, bækur, dagblög, fána og yfir 200 fótboltatreyjur). Eftir ferðina get ég sagt ykkur það að mér finnst borgin mjög falleg.  Einhvern megin millistig milli Buenos Aires og Tucumán.  Ég hef heldur ekkert slæmt um íbúana að segja, en ég þekki nú reyndar býsna mikið fólk frá Cordoba, sem ég hef kynnst á ferðum mínum um hnöttinn.

            Föstudagurinn langi var ekki mjög sorglegur hjá okkur.  Um kvöldið fór ég í bíó með Alejandro úr AFS Tucumán, Botond frá Ungverjalandi og Irem frá Tyrklandi, sem voru einmitt stödd í Cordoba þessa helgi í sömu erindagjörðum og við.  Við sáum mynd um rekstur á farfuglaheimilum í Austur Evrópu, Hostel, sem þrátt fyrir mikið blóðbað var ein af betri hryllingsmyndum sem ég hef séð, aðallega vegna þess að hún fjallaði ekki um neitt yfirnáttúrulegt.  Samt fannst mér standa upp úr hversu vel myndin sýndi hversu hressir og skemmtilegir Íslendingar eru.  Næstum eins og Danir bara!  Á sunnudeginum héldum við upp á daginn með að fara í messu, og síðan var keyrt aftur heim. 

            Í dag byrjaði svo verkfall í Gymnasium að nýju og því hef ég tíma til að skrifa þennan pistil, því á meðan skólinn er í gangi hef ég hreinlega ekki tíma til að blogga, vegna prófa, heimanáms og almennra leiðinda.  Þannig er nú það.  Nú er farið að styttast í að kallinn komi heim.  Ég er að vinna í brottfarardeginum, en mér sýnist að hann verði á milli 20. og 25. júlí, þannig að við sjáumst bara á Íslandi í ágúst...

Þangað til næst...